7 lat po interwencji zbrojnej w Iraku i obaleniu Saddama Husseina Irak jest chwalony za przeprowadzone w ostatnią niedzielę wybory parlamentarne. Oczywiście, zapiekli wrogowie Busha, neokonserwatystów, czy Ameryki w ogóle nie będą w stanie tego przyznać nigdy i wciąż jak mantrę powtarzać będą, iż to chodziło o ropę, że nie znaleziono żadnej broni masowej zagłady, że Bush to "zbrodniarz", a wojna była "nielegalna".

"Populista i ksenofob wygrywa w Holandii" - tak grzmi dzisiejsza "gazeta.pl". "Największym wygranym wyborów lokalnych w Holandii jest populista i ksenofob Gert Wilders, który porównał kiedyś Koran do "Mein Kampf". Czy to początek jego marszu do władzy?" - możemy przeczytać dalej.... To naprawdę wspaniała wiadomość. A użyte pod adresem Wildersa epitety nie są bynajmniej przypadkowe.

Miłe złego początki. To zawsze było tak niewinnie z początku. Najpierw domy modlitwy. Później meczety, później minarety. Następnie importowani głosiciele jedynej prawdy objawionej. Treści coraz bardziej radykalne. Treści o chorej Europie, na którą jedynym panaceum jest islam. "Europe is the cancer - islam is the answer". Tak skandowali w zeszłym roku muzułmanie w szwedzkim Malmo, na demonstracjach. Malmo jest już niemal islamskim miastem w Szwecji. Szwedzi masowo uciekają z dzielnic zajmowanych przez przedstawicieli 'religii pokoju i tolerancji', choć właściwsze byłoby określenie, że są rugowani.

Póki jeszcze coś pamiętam, spróbuję podzielić się z czytelnikami mojego bloga,z moimi obserwacjami i przeżyciami z tamtych stron. Pierwszy raz zetknąłem się z przedstawicielami kultury islamu w Londynie, w pierwszej połowie lat dziewięćdziesiątych. Pracowałem wtedy na czarno, a wieczorami szkoliłem mój angielski. W soboty chodziliśmy do pubu, gdzie przychodzili również Algierczycy, studenci z jakiegoś collegu. To wtedy pierwszy raz usłyszałem od jednego z nich o islamizacji Wielkiej Brytanii. Facet był (po wypiciu kilku pintów) szczerze wkurzony sytuacją . Mówił, że z radością wyjechał z kraju islamskiego, do kraju wolności, gdzie nie będą mu imamy mówiły jak ma żyć i co robić, a tu zastaje ten sam shit, co u siebie w kraju. Tacy sami świętobliwi brodacze, krzywo patrzą na to, że się goli, że chodzi w dżinsach, że chodzi do pubu. Mówił że jeszcze trochę, a takich jak on, będą chłostać na rynku... Wykrakał, psia mać.

Po dłuższym czasie nieobecności na chwilę zerknąłem na forum i moje stwierdzenie, że nie uważam islamu za najwieksze, najpotworniejsze i najbardziej zlowieszcze niebezpieczenstwo czychajace na swiat zachodu nie zostało przywitane ze zrozumieniem. Tymczasem islam zachodowi juz grozil - i to nie jeden raz. Wtedy, kiedy muzulmanscy zolnierze zdobywali mury Bizancjum lub kiedy tureckie hordy zmierzaly pod Wieden. A wtedy byla to grozba realna... Po ataku na WTC wiele osob zainteresowalo sie tematyka islamu, a terroryzm zostal okrzykniety "dzuma XXI wieku". Tymczasem wystarczy zobaczyc statystyki - wiekszosc ofiar terroryzmu to muzulmanie. Czy te ofiary maja dla nas rzeczywiscie tak ogromne znaczenie? A moze jedynie hipokryzja kaze hobbystom tematu godzinami powtarzac na wiesc o kolejnym zamachu gdzies na krancu swiata te same utarte slogany. W Afryce codziennie umieraja dziesiatki ludzi - na AIDS, z glodu. Jednak tematyka chorób i glodu tak nie zaprzata glow fascynatow islamu

Jak już pisałem wczoraj, niedzielny zamach terrorystyczny w Sistanie-Beludżystanie nasuwa szereg pytań. Przede wszystkim, w kontekście ogólnej sytuacji międzynarodowej i wewnętrznej Iranu, o to w czyim interesie był ten zamach. No oczywiście, pierwsza nasuwa się odpowiedź – w interesie separatystów, którzy ten zamach przeprowadzili, lub przynajmniej wszystko na to wskazuje. Tylko czy regionalna organizacja terrorystyczna byłaby w stanie przeprowadzić sama taki zamach? A jeśli nie, to kto mógłby być zainteresowany takim uderzeniem?

Przedwczoraj przez media internetowe przeszedł huragan o nazwie „Chamenei nie żyje”. Od tego czasu informacja ta nie zyskała żadnego potwierdzenia ale też nie została jednoznacznie zdementowana widokiem żywego i przytomnego rahbara. Najwyższego Przywódcy od 12 października bowiem nie widziano ani nie słyszano!

Od podpisania protokółów armeńsko- tureckich minął już tydzień i nic nie wskazuje na to, by jakiś nagły zwrot wydarzeń miał zakończyć obserwowane od roku ocieplenie relacji między dwoma rywalami. Tureckie „głębokie państwo” tym razem nie dało o sobie znać chociaż trzy dni temu okazję do tego miało znakomitą.

Odwołanie przez turecki sztab generalny międzynarodowej części lotniczych ćwiczeń wojskowych „Anatolian Eagle” na nowo rozpoczęło dyskusję na temat kryzysu w relacjach Turcji z Izraelem. Zdaniem liberalnego dziennika Haarec, opierającego się na źródłach w izraelskim MSZ i MON-ie, Turcja odmówiła włączenia do ćwiczeń samolotów IAF argumentując, że część z nich użyta została do ataku na Strefę Gazy na początku roku. Decyzja miała zapaść w sztabie generalnym pod wpływem nacisków ze strony Ministerstwa Obrony. W proteście wobec decyzji Turków, swój udział w manewrach odwołać mieli Amerykanie i Włosi.

 W miniony weekend doszło do historycznego wydarzenia i nie chodzi mi o podpisanie Traktatu Lizbońskiego (co było nieuniknione) ani o kolejną aferę. Chodzi mi o podpisane Zurychu porozumienie armeńsko-tureckie o nawiązaniu stosunków dyplomatycznych i otwarciu granic. Aby uświadomić sobie wagę tego wydarzenia warto uzmysłowić sobie, że w odległości zbliżonej do tej między Warszawą a Madrytem od 21 lat toczy się wojna.

Chodzi oczywiście o konflikt azersko-ormiański o Górski Karabach, który wybuchł w 1988 r. Po 6 latach walk, w 1994 r. doszło do podpisania zawieszenia broni, ale formalnie oba kraje nadal są w stanie wojny.

 Niedzielne wybory do Bundestagu są oczywiście sukcesem kanclerz Angeli Merkel, która nie tylko przetrwała na stanowisku kanclerza ale również pozbyła się niewygodnego koalicjanta, lecz są one przede wszystkim wielkim triumfem Guido Westerwelle i jego liberalnej FDP. Rezultat FDP w tych wyborach jest najlepszym rezultatem tej partii w jej historii. Liberałowie dostali o połowę więcej głosów niż 4 lata temu i po 11 latach, po swojej największej w historii porażce, gdy w 1998 r. znaleźli się niemal na granicy progu wyborczego, wracają triumfalnie do rządu federalnego.

 Podczas niedawnej wizyty w Moskwie i Teheranie Hugo Chavez podniósł wiele kwestii w związku z rosnącą więzią między Rosją, Iranem i Wenezuelą. Częto błędnie ocenia się motywację tego trójstronnego sojuszu. Z jednej strony słuchamy ciągle o tym, jak wszystkie te rządy bronią narodowych interesów, próbują poprawić bezpieczeństwo w świecie pełnym zagrożeń zewnętrznych i wzrostu potęg regionalnych. Inni twierdzą z kolei, że sojusz ten powstał w związku z próbą “altrernatywnej architektury” relacji globalnych, która nie byłaby związana wartościami demokratycznymi czy prawami człowieka, ale wyłącznie wspólną niechęcią wobec Ameryki.  

  W dzisiejszej Rzeczpospolitej Andrzej de Lazari krytykuje prezydenta Kaczyńskiego za użycie słowa „szowinizm” (w kontekście przyczyn zbrodni katyńskiej) w swoim przemówieniu na Westerplatte. Uważa też, że Władimir Putin przyjeżdżając do nas okazał dobra wolę, której nam zabrakło. Czy aby na pewno?

Zbigniew Brzeziński były doradca ds bezpieczeństwa narodowego w administracji J.Cartera (1976-80) i obecnie także wpływowa postać w otoczeniu Obamy w wywiadzie dla The Daily Beast wbija być może gwóźdź do trumny strategicznego sojuszu USA i Izraela. Brzeziński powiedział, że USA powinny zaatakować Izraelskie myśliwce gdy te będą próbowały zaatakować Iran.

Polityk, który udaje błazna może nagle zmienić swoje zachowanie i błyskawicznie przeistoczyć się we wzór cnót angielskiego gentlemana. Gorzej z politykiem, który wydawał się ostoją normalności i z którym wiele osób wiązało ogromne nadzieje. Z dawnego Radka Sikorskiego nie pozostało obecnie bowiem nic. Co więcej - kolejne jego wypowiedzi są dla ministra absolutnie kompromitujące